REDACTIONEEL

De gids die het ook niet zeker weet

Op ‘de mens’ kunnen we talloze labels plakken en uitleggen waarom nu juist dit of dat ons definieert. Ongetwijfeld zijn wij een heleboel om een heleboel verschillende redenen – wat ons een leuk studieobject maakt voor een leuke opleiding – maar boven alles, in het hoogste torentje, wappert en pronkt altijd onze rusteloze wil.

Door: Rong Zwemmer

Op het moment van ontwaken staat de wil militair paraat naast jouw bed. Ze strekt haar hand naar je uit en gidst je de dag door naar voldoening. Je voedt je maag, je voedt je geest, je voedt je ziel, je valt in slaap en daar ga je opnieuw; het is een vertrouwd riedeltje. Zelfs wanneer je uitgeblust jouw ogen sluit en denkt niets meer te willen, verschijnen misschien wel de hevigste (verontrustende) verlangens op het toneel. Op speelse wijze schieten fragmenten van verkruimelde vriendschappen voorbij en op het exen-kerkhof zegt het verleden wel heel vriendelijk en vertrouwd gedag. We ontkomen niet aan onze wil. De wil laat niet los. Ze jaagt ons op.

Goed geklets gaat uiteindelijk louter over wat we willen. Wat we nog meer willen. Wat we eigenlijk ook willen. Dat we dit willen maar ook dat willen. Dat we niet weten wat we willen, maar wel iets willen. Wat we het liefste willen maar nooit zien gebeuren. Wat we dachten te willen. Wat we nu denken te willen.

Dat vind ik mooi aan die wil: ze houdt je zo lekker bezig. Maar niet zoals de stroom aan instagram-foto’s op je mobiel je zo lekker bezig houdt. De wil houdt je bezig met iets wat niet makkelijk te duiden is. Met het ongrijpbare. Met het volgende. Met de toekomst. Het is zoeken in de mist. Vaak gaat het om ‘iets anders’ of ‘iets meer’ maar wat nu precies? Willen we als vrije losbol van de ene naar de volgende gedoemde relatie rennen, of willen we monogame stabiliteit voor de tv? Zelden weten we het zeker. De wil is een even aanmoedigende als onbehagelijke drijfveer waar we de vinger niet altijd op kunnen leggen.

De mens wordt het meest gekarakteriseerd door de wil, want als we onwillig zijn om het leven op te nemen, laten we onze menselijkheid ontsnappen. Door de lakens over onze ogen te trekken vervagen we. Het leven kan worden open- en dichtgeslagen, net als een boek. Mens-zijn is een keuze.

Alleen, niet zoals in een boek, staat onze route niet geprint. Waar we naartoe gaan blijft gelukkig altijd minder definitief dan waar we vandaan komen. We zien weliswaar niet helder in welke richting we bewegen, maar de wil is onze enige houvast. Zonder die blinde gids blijven we ongeïnspireerd, verstijfd, en gestrand achter. Mens, laat je opjagen. De zomer in.

 

Categorieën: column