LIEFDESKUNST

Grenzeloze liefde

In Tallinn ben ik uit aan het dansen met de EDIC-groep van dit jaar. Vorig jaar was ik via hetzelfde EDIC (Education for Democratic, Intercultural Citizenship) -programma in Praag. Hoewel ik met een groep leuke mensen aan het dansen ben, voel ik me alleen. Ik mis de Colombiaan waar ik precies een jaar geleden niet alleen voor het eerst mee danste, maar waar ik in het geheim een kamer mee boekte. Het vrije weekend van vorig jaar was een stuk spannender dan het vrije weekend van dit jaar. Hoewel ik met man en macht probeer niet elk vrij moment in Tallinn te vergelijken met die in Praag, het gebeurt toch.

Door: Daniëlle Drenth

Het afgelopen jaar hebben we contact gehouden. Ik zocht hem op in Bath, hij zocht mij op in Utrecht en we besloten vrienden te blijven. We leefden immers niet in hetzelfde land en daten zou daarom te lastig zijn. Ik hield lang gevoelens voor hem, maar met de start van het nieuwe jaar verschoven deze gevoelens langzaam naar de achtergrond. Ik begon andere mannen te daten en appte hem daardoor een stuk minder. Op dat moment zocht hij meer contact met mij. Hij rondde zijn master in Bath af en ging nog een paar maanden door Europa reizen voordat hij terug moest naar zijn thuisland. In deze periode vroeg hij me of ik hem wilde opzoeken: ‘Let me know if you want to meet me halfway, somewhere I haven’t been. It’s all about going to new places, new adventures and making favourites’.

Ik twijfelde, maar dacht: ‘Wat er ook gebeurt we gaan sowieso plezier hebben.’ Ik ging ervanuit dat we als vrienden in Berlijn afspraken, dat was immers hoe we het laatste halfjaar contact hadden gehouden. Dit bleek een naïeve gedachte. Meteen de eerste nacht toen we bij een vriend van hem sliepen streelde hij me liefdevol door mijn haar, we zoenden en lagen de hele nacht in elkaars armen. De middag erna hadden we, aangekomen in het hostel dat we toch maar besloten te boeken, seks. Ik wist niet wat me overkwam, we hadden eindelijk het romantische weekend dat ons eerder nooit gegund was. Gedurende de dag liepen we hand in hand, knuffelden we elkaar, streelden we door elkaars haren en gaven we elkaar neusje-neusjes. S’ Nachts zoenden we elkaar en hadden we seks. Alles wat ik wilde leek in dat weekend uit te komen. Helaas kwam er aan het weekend ook een einde. Onderweg naar de trein richting het vliegveld vroeg ik hem of hij dacht dat we samen zouden zijn als we in hetzelfde land zouden wonen en hij knikte. Eenmaal op het perron aangekomen zoenden we nog één keer. Hij knuffelde me en zei dat hij me enorm zou gaan missen. Voordat ik de trein in stapte, draaide ik me nog één keer om: ‘I love you, you know’. Refererend aan mijn vorige column zei hij met een glimlach op zijn gezicht: ‘We definitely have the spark’. De trein reed weg en hij zwaaide totdat ik hem niet meer zag.

Ik had het weekend in Berlijn voor geen goud willen missen. Ik wilde wat, ik kreeg het en zal het nooit vergeten. De prijs die ik betaal: enorm liefdesverdriet. Want hoewel ik met een roze zonnebril op meteen het vliegtuig naar Colombia zou willen pakken, is hij wat realistischer: ‘I’m pretty far away and am by no means reason enough for you to pause your life. […] We should try and be friends if possible and just stay in touch.’

Aan het einde van de dansavond in Tallinn app ik de Colombiaan dat ik hem erg mis. Hij begrijpt me, maar wijst me erop dat ik moet proberen te genieten van het moment. Hij heeft gelijk. Ik moet mijn leven leiden aan de ene kant van de oceaan en hij het zijne aan de andere, maar het punt is: zo werkt liefde niet. Liefde kent geen grenzen.

Categorieën: column