LIEFDESKUNST

Leef!

Meer dan een maand voor de uitzending wijst mijn beste vriendin me erop: ‘Daniëlle, op zondag 2 september moet je Zomergasten kijken, dan komt er een psychotherapeute te gast die zich veel bezighoudt met liefde en relaties, echt iets voor jou!’ Normaal gesproken vind ik Zomergasten te lang duren, maar dit keer maak ik op aanraden van mijn vriendin een uitzondering. Ik luister met volle aandacht en word geraakt. De psychotherapeute, Esther Perel, spreekt in het laatste uur van de uitzending over ontrouw in relaties. Over overspelige cliënten die bij haar in de praktijk zijn geweest zegt ze: ‘Ze wilden niet gewoon seks, wat ze wilden was zich levendig voelen. Een vitaliteit, een verbinding, een hoop, een nieuwsgierigheid naar henzelf en naar de mogelijkheden van het leven voelen.’ Terwijl ze deze woorden uitspreekt, voel ik me begrepen.

Door: Daniëlle Drenth

Vorige zomer ging ik vreemd. De relatie die ik had was ingedut, al haast een jaar. Ik heb vaak geprobeerd om de verbinding die meer en meer verdween terug te vinden. Ik probeerde veel samen te zijn en samen te praten om emotioneel verbinding te maken. Het mocht echter niet baten en na een half jaar zoeken naar emotionele verbinding gaf ik het op. We leefden verder, langs elkaar heen in hetzelfde huis. Toen ik voor een studiereis naar Praag ging, werd ik in de lift van het hotel door de inmiddels beruchte Colombiaan onverwacht gezoend. Het eerste wat door mijn hoofd schoot was inderdaad: ‘Ik leef!’. Ik voelde me vrouwelijk, ik voelde me gezien. Ook op andere vlakken was er verbinding: hij maakte me aan het lachen, we hadden dezelfde passie voor onderwijs en we hielden beiden van cultuur. Ik voelde een Daniëlle opkomen die er lang niet was geweest: romantisch, gevoelig, avontuurlijk, nieuwsgierig en altijd hoopvol in plaats van angstig, strategisch, rationeel en naar stabiliteit zoekend. Ik was blij haar weer te zien. Na alles te hebben verteld, eindigde de relatie. Het deed zeer, ook bij mij, maar ook al was de manier waarop misschien moreel niet juist, ik voelde aan alles dat het goed was, voor mij én voor hem.

Zoals de trouwe lezers weten, heb ik vervolgens een aantal weekenden met de Colombiaan doorgebracht en ben ik ontzettend verliefd op hem geweest, ook al hebben we nooit officieel iets gehad. Met veel hartenpijn zwaaide ik hem uit toen hij weer naar Colombia vertrok. Nu, bijna een half jaar nadat ik hem voor het laatst zag in Berlijn, zijn we vrienden. Sinds hij terug is bij zijn ex in Colombia heb ik het echt af kunnen sluiten. Ik ben blij dat hij gelukkig is, want ik hou van hem. Dit houden van zal nooit verdwijnen en dat hoeft ook niet. Halverwege september, als dit nummer druk in de maak is, ga ik een maand naar Zuid-Amerika. Of ik dat doe om hem te ontmoeten? Nee. Maar ik ga hem wel zien. Veel mensen om me heen, misschien ook sommigen van jullie, hebben gedacht of gezegd dat ik geen contact meer moet zoeken met hem. Zij begrijpen niet dat ik ondanks het verdriet heel veel heb gelachen en genoten en nu al maanden slechts één ding voel: dankbaarheid. Ik ben blij dat ik in mijn leven heb mogen ervaren hoe het is om volledig en onvoorwaardelijk van iemand te houden. Dat neemt niemand van me af, hoeveel oordelen er ook zullen zijn.

De aflevering nadert zijn einde. Ik kijk naar het laatste door Esther Perel gekozen fragment en krijg een brok in mijn keel. Ik zie een vader die zijn zoon op een prachtige, begripvolle wijze aanspreekt:

‘We rip out so much of ourselves to be cured of things faster, that we go bankrupt by the age of thirty and have less to offer each time we start with someone new. But to make yourself feel nothing, so there’s not to feel anything, what a waste. […] Right now there is sorrow, pain… don’t kill it and with it the joy you felt.’

Ik heb gevoeld, ik heb geleefd en zal dat blijven doen.

Categorieën: column