No Man’s Land

Het is makkelijk voor me om te schrijven over avonturen die ik heb meegemaakt. Een fling hier, een date daar, zelfs met een slechte afloop is het altijd nog een interessant verhaal om te vertellen. Er is iets gebeurd, het was spannend en leerzaam en daarmee leuk en wellicht nuttig om te delen. Wat veel moeilijker is, is wat ik dit nummer ga doen. Met jullie delen wat er meestal gebeurt: niks. Dat wil zeggen: niks in relatie tot iemand anders. Want sinds ik single ben en dit column schrijf ben ik meestal gewoon alleen.

Door: Daniëlle Drenth

Daar zit ik, alleen in mijn kamer in een dikke trui en een pyjamabroek. Mijn hele lichaam doet zeer en mijn kracht is weg. Ook mijn concentratie is ver te zoeken. Het is alsof mijn lichaam het heeft opgegeven. Het afgelopen half jaar ben ik kind aan huis geweest bij de huisarts en ben ik doorgestuurd naar meerdere specialisten. Niemand kan wat vinden en toch zijn er dagen als vandaag: dagen dat het me amper lukt om rechtop te zitten. Machteloos voel ik me, want ik kan niemand een verklaring geven. Medisch is er tot op heden ‘niks’ met me aan de hand. In de periode dat ik afspraken had bij allerlei specialisten zette ik mijn leven op pauze. Ik wist zeker: ik ben ziek, het is alleen nog wachten op een diagnose. Ik durfde geen dingen te plannen en had mezelf letterlijk klem gezet. Toen na een aantal maanden uit geen enkel onderzoek een duidelijk resultaat kwam, begon ik de play-knop weer in te drukken. Ik pakte mijn scriptie weer op en begon weer afspraken te maken. Ik probeerde elke dag positief in te gaan.

Maar jeetje, wat is het lastig om positief te blijven als je jezelf soms amper meer herkent. Als je geen glaasje wijn meer kunt drinken, omdat je hartslag daarvan op hol slaat, als je niet meer lekker uit eten kan, omdat je geen gluten en lactose meer verteert, als je niet meer even snel een hoofdstuk uit kunt typen, omdat je brein niet meer snel en gefocust werkt en als je niet eens meer je bijbaantje in de bediening kunt doen, omdat je letterlijk geen plateau met drankjes meer kunt dragen. Wat overblijft is een persoon dat veel verdriet en frustratie voelt. En niet alleen dat, ook eenzaamheid. Want als je jezelf niet meer zo leuk vindt, dan heb je al helemaal niet het idee dat je aantrekkelijk voor een ander kunt zijn.

 

Aan het einde van de avond lig ik alleen in mijn bed. Ik staar naar het plafond en er valt een traan over mijn wang naar beneden. Wat zou het fijn zijn als er nu iemand was die me kon troosten. Iemand die door de tranen heen Daniëlle ziet. Die ziet dat ik nog steeds leuk ben, ook al voel ik me nu verschrikkelijk. Die echt gelooft dat het wel weer goed komt met de tijd. En bovenal, die van me houdt, in goede en in deze slechte tijden. Ik verlang naar iemand waar ik tegenaan kan liggen en waarbij ik me kan overgeven, zodat alle pijn in mijn spieren verzacht wordt. Iemand die me door mijn haren streelt, me aankijkt en zegt: ‘Wat ben je mooi.’ Maar momenteel is hij er niet.

Ik leef momenteel in het land dat velen van jullie zullen kennen: No Man’s Land. En ook al woont bijna niemand daar graag erg lang, ik ben hier nu liever dan in de wereld waar je altijd maar leuk en sexy moet zijn. Zo is het leven niet.

Categorieën: column